·
Home
 
·
Advertenties
 
·
Spirituele Artikelen
 
·
Spirituele thema's
 
·
Zoeken / Info
 
·
Spirituele boeken
 
 
·
Ans Corbee
 
·
Celia Fenn
 
·
De Hoeders
 
·
De Monade
 
·
Eckhart Tolle
 
·
Gabriela Gaastra-Levin
 
·
Kryon-Lee Carroll
 
·
Manuela van der Knaap
 
·
Niek Johida
 
·
Praktijk Orfilan
 
·
Ronna Herman
 
·
Spiritual Wisdom
 
·
Steve Rother
 
·
Suzan Caroll
 
·
Valerie Donner
 
     
   
   
 

 

 
 
 
Thema: Artikelen-over-Bewustwording
Naam : Prajnaparamita
Titel : De weg van lijden naar liefde
Tekst : De weg van lijden naar liefde
Een gesprek met Prajnaparamita


Jij hebt Alexander Smit en ShantiMayi als leraren gehad, een man en een vrouw. Wellicht twee totaal verschillende manieren van benadering. Zou het kunnen dat er ook in het algemeen een verschil van benadering is tussen mannen en vrouwen?

In de afgelopen dertig jaar heb ik wereldwijd vele leermeesters ontmoet. En overal waar ik kwam was er een verschillende unieke sfeer en 'manier van doen'. In de samenkomsten werden uiteenlopende kwesties benadrukt, soms waren de gedragscodes strikt. Ik herinner me dat ik voor het eerst naar India ging, meer dan twintig jaar geleden. Ik reisde direct naar Tiruvannamalai, naar de ashram van Ramana Maharshi. Ik kwam doodmoe aan en zocht de keuken op om wat te drinken te vragen. Voordat ik ook maar iets kon vragen werd ik er als een hond weer uitgejaagd. Ik had geen enkel besef van Indiase ashram- codes en beging blunder na blunder. Zo leerde ik door de strikte hand van afwijzing, door zo goed mogelijk opletten en nadoen. Er ging een wereld voor me open van 'schoenen uit', op de grond zitten en wr dat dan mag en ik kreeg steeds meer inzicht in de vele subtiele vormen van begroeten en buigen. Vele jaren later was ik in Lucknow bij Papaji op satsang. Hier was het meestal een vrolijke en losse sfeer, mensen liepen in en uit, je kon op de grond liggen of met een koptelefoon op naar muziek luisteren tijdens satsang.
Waar ik maar bij de meesters ben geweest waren grote verschillen in vorm en inhoud. Dat heeft niet te maken met het man of vrouw zijn, maar met cultuur, het karakter van de meester en soms met de setting waarin de leraar zelf gerijpt is en wat als voorbeeld heeft gediend. En Guru, het leraarschap, is een neutraal principe en geen sekse.



Wat heeft je vooral getroffen in de benadering van Alexander Smit?

Toen ik Alexander ontmoette, begin jaren tachtig, was ik meteen weg van zijn directheid. Ik wilde alleen maar essentie en kreeg dat ook in zijn onderricht. Ik had al ontdekt dat werkelijk geluk alleen te vinden zou zijn in de realisatie van absolute vrijheid en ik wist meteen dat ik hiervoor bij hem aan het goede adres was. Wat me niet beviel was dat onmiddellijkheid niet onmiddellijk te realiseren was! Ik was gepassioneerd, wanhopig en ongeduldig, en wilde geen proces of tijd toelaten in mijn ontwaken. Het zou me velen jaren gaan kosten waarin deze onstuimigheid zou louteren en rijpen tot een tijdloos geduld.
Alexander was zo helder en had zoveel kennis. Zittend aan zijn voeten laafde ik me, tien jaar lang, ik miste nooit een satsang. Zijn scherpte, zijn humor, zijn liefde, zijn botheid, het maakte me niet uit wat er gebeurde, ik wilde alles gebruiken om het pijnlijk besef van 'ik' te doen uitvagen. Alle gebeurtenissen vielen gewoon in mij, in een vuur van verlangen. En beetje bij beetje etsten zijn woorden zich in mijn hart en braken grote inzichten door.



En hoe was het voor jou bij ShantiMayi?

Toen ik ShantiMayi ontmoette had ik zovele jaren onderricht ontvangen en zovele non-dualistische geschriften en boeken gelezen. Ik wist het allemaal wel, maar besefte dat ontwaken nog niet had plaatsgevonden. De expressie van ShantiMayi en entourage waren meer Indiaas' getint. Hier kwam ik in contact met mantra's, zang en ceremonies, waar ik, beenmerg Advaitisch geschoold, nogal wat oordelen op had! Het duurde even voordat ik de schoonheid en diepte hiervan kon ervaren. De satsangs die zovele jaren zo gloedvol voor me waren geweest, en mij talloze prachtige en verbijsterende inzichten hadden gegeven, verveelden mij nu, de woorden kende ik zo goed.... Was ik bij ShantiMayi gekomen zonder de grote kennis die ik van Alexander had ontvangen, dan had ik natuurlijk van hr het onderricht diep tot mij genomen. Maar nu, er moest iets anders in mij ontwaken, iets veel subtieler dan kennis. Ik leerde te luisteren naar de taal der stilte n en achter de woorden. Ik was tijdens satsang in diepe meditatie en stortte me maar in het veld van de Sacha Lineage*, gewoon door stil en receptief aanwezig te zijn. Het is moeilijk te zeggen wat me getroffen heeft in de benaderingen. Van Alexander ontving ik de kennis en het grote 'niets', bij ShantiMayi kwam mijn innerlijke reis tot voleinding in de verzwelging van de inzichten en aanvaarding van 'alles'. Mijn wezen werd eenvoudig gekneed in wat in het innige contact met de meesters geboden werd. Wat ik zelf bedacht had dat ik 'nodig' had: een serene sfeer van stilte en harmonie rond mijn Guru, heb ik nimmer gekregen. Wel vond ik iets wat veel kostbaarder was: vrijheid van mijn voorwaarden, vrijheid van ideen en verwachtingen. Ik ontdekte dat het eigenlijk helemaal niet uit maakt wat er gebeurt in het samenzijn met de Guru. Dit samenzijn was ik zelf aangegaan middels verlangen en een basisvertrouwen. En dan, wat gebeurt, gebeurt. En ik had te leren dat het aan mij was om -in het vuur van deze delicate verbinding- weerstanden, commentaar en verwachtingen neer te leggen.



Hoezo vuur?

Het verlangen om te ontwaken is een vuur van verlangen, brandend in je hart. In het veld van de meester wordt er licht in je geworpen en laait dit innerlijk vuur op. Zo wordt alle begoocheling verbrand en wordt je wezen gelouterd, geleegd en beschikbaar. Uit jouw leven wat vaart op het kompas van waarheid, bekrachtigd en genspireerd door de meester, staat een dienend leven op waar de eis tot koestering is neergelegd.



Wat bedoel je met koestering?

Kijk eens hoe we alsmaar gerustgesteld willen worden en hoezeer we bevestiging zoeken en hunkeren naar erkenning en liefde. Woorden die ons een gevoel van veiligheid geven, maar die een diep besef van machteloosheid bezweren.
Het is eigenlijk zo prachtig, woorden kunnen dienen om te versluieren en woorden kunnen ook dienen om te ont-sluieren, zoals in de verlichte spraak van de meesters. Je behoefte aan koestering smelt door het moedig onder ogen zien van wat is, door het vuur in te gaan van de intensiteit van de naakte waarheid. Waarheid maakt vrij. Waarheid maakt vrij van hunkering en waan. En zo komt je leven tot aanvaarding, tot totale aanvaarding en overgave.



Je noemt je bijeenkomsten 'Ontmoeting in het Hart'. Wil dat zeggen dat je meer ingaat op voelen dan op begrijpen en inzicht?

Ik her-inner de mensen aan wie ze werkelijk zijn. Het hart staat daar symbool voor, het hart kent geen vergelijken en geen lijden, in het hart woont vrede, in het hart woont n. Ik merk dat mijn onderricht niet louter Advaitisch is, maar meer universeel non-dualistisch. 'Onderricht' is zelfs teveel gezegd. Het is eerder een telkens het versluierde of ont-kende stukje van het leven laten zien in een voortdurende oproep en aanmoediging tot realisatie van al. Voelen en denken behouden hun plaats. Maar in het ontwaken verliest het denken zijn terreur in diepe ontspanning en in het twijfelloos geleefde besef dat alle gedachtes begoochelingen zijn. En de emotie - terreur verliest zijn kracht, omdat gevoelens niet langer onderdrukt of entertainend hoeven te worden, maar eenvoudigweg ervaren. De weg is voor iedereen volstrekt uniek. Maar vrouwelijke en mannelijke kwaliteiten worden in een ieder wakker geroepen en een helder hoofd dient het hart te verwarmen en een warm hart dient het hoofd tot helderheid te brengen. Er is geen Jnani* zonder innerlijke Bhakta* en in iedere Bhakta komt de Jnani tot ontwaken. Wijsheid en liefde zijn n. Ontwaken is immers totaal.



Vind je mediteren noodzakelijk?

Dat hangt er nogal van af. Ik kijk eenvoudig wat voor iemand op dt moment het beste medicijn zou kunnen zijn. Sommigen, de dr-racers, raad ik aan om ieder uur n minuut alles neer te leggen, gewoon stp, heel even maar. Dit doet wonderen, breekt de race, breekt de gedachtestroom, even een moment van zelfherinnering, vele malen per dag. Ik ontmoet ook nogal eens mensen die me vertellen dat zij al enkele decennia mediteren en uiterst gefrustreerd zijn. Ik vraag hen er eenvoudig mee op te houden. Ze zijn dan verbijsterd, maar even later enorm opgelucht. Ik daag hen uit het leven te leven als aandacht, alleen maar aandachtig aanwezig zijn, in de afwas, met de kinderen, op het werk. Er komt een diepe ontspanning in hun leven, waarin spirituele verwachtingen verdampen in de eenvoud van alle dag. Het dagelijks leven gaat vibreren in de onmiddellijkheid van deze aandacht, en wordt steeds meer vrij van ideen over ontwaken. Juist in het ophouden iets te moeten bewerkstelligen daalt er diepe rust neer en wordt het leven zelf meditatie. En dn. welt er vaak een groots verlangen op om te zitten en te verzinken in de stilte van het hart. Dan wordt meditatie heel natuurlijk, als gouden, zegenrijke momenten van verinnerlijking.



Kun je iets vertellen over 'verlichting', 'ontwaken'? Wat betekent het voor jou?

Ontwaken wordt zo verschillend gedefinieerd. Nisargadatta rekent er snel mee af: 'niet langer gedentificeerd wanen met lichaam, denken en voelen'. Sommigen denken dat wanneer ze een eenheidervaring beleven, dit ontwaken is. Ik noem dat eerder 'een kijkje in de keuken van God' en het leven zal je wel laten zien hoe enkelvoudig en transparant je zicht is en hoe licht je leven. Vaak is zo'n prachtige ervaring een nieuw begin, waarna nog een lange tijd van loutering en verstilling volgt.
Laat ik eens trachten dit concept vanuit mijn eigen ervaring wat in te kleuren: Verlichting is een uitdoven, een uitdoven van het verlangen naar bevrijding, een uitdoven van gemis en lijden, een uitdoven van weerstand en van splijtende oordelen. Je wezen opent zich en valt in diepe rust. Er hoeft niets meer bewezen te worden, er hoeft niets meer ontkend te worden, er hoeft niets meer beschermd te worden. Het leven wordt geleefd niet langer als een vermeend persoon, maar als het leven zelve, heel gewoon, heel neutraal, heel vervuld.



Wil je nog eens verder vertellen over mannelijke of vrouwelijke Guru?

Ik heb mijn leraren nooit als man of vrouw gezien. Ik heb de spirituele wegen nooit als mannelijk of vrouwelijk gezien. Voor mij bestaat er geen mannelijke of vrouwelijke spiritualiteit . Maar weet je, ik heb makkelijk praten. Ik kom uit een familie waar de vrouwen in het begin van de 20e eeuw al een academische opleiding genoten. De hele feministische beweging was mij dan ook volkomen vreemd. Er was in ons gezin geen verschil in de opvoeding en de mogelijkheden voor de jongens en meisjes. Ik besef dat dit een uitzonderlijk voorrecht is geweest en dat je daar niet mee moet aankomen in bijvoorbeeld een Boeddhistische traditie, waar de hoogste non lager is in rang en mogelijkheden voor het krijgen van onderricht, dan de laagste monnik. In vele tradities, culturen en families is er immers een alles bepalend verschil tussen man en vrouw. Maar nu we het hier toch over wegen van vrouwen hebben, pak ik graag m'n kans om een pleidooi te houden voor het leven van wat wij onder vrouwelijke kwaliteiten verstaan. Het lijkt me in deze tijd waarin we wereldwijd de bittere vruchten proeven van hebzucht en gewin uiterst belangrijk dat wij allen, man en vrouw, komen van graaien tot geven. Te lang is de basis van het leven aangetast en bedreigd. We zijn hier met z'n allen op deze prachtige kostbare aarde. We kunnen niet langer door gaan de aarde, de dieren, elkaar en onszelf te misbruiken. Juist nu zijn vrouwelijke kwaliteiten zoals verbinding en een ontvankelijk hart zo nodig. Juist nu zijn vrouwelijke vermogens als toewijding, zachtheid en intutie essentieel. Laten we haar eren, de essentie van de vrouw, levensschenkend en behoedster van alle leven.



Je zegt dit nou wel, maar het leven is toch illusionair?

Het leven is noch waar, noch niet waar. Alle ervaringen zijn waar in de context van tijd en ruimte. In essentie is het leven een hologram, leeg van realiteit en substantie. Ook ontwaakten handelen en kunnen verlangens hebben. De verlangens zijn echter leeg en het handelen laat nauwelijks sporen na. Vele meesters hebben wel degelijk een grote intentie om talrijke levens te helpen keren van lijden naar Liefde, van ik naar Gij. In de Sacha Traditie is dit zelfs al eeuwen een missie, het bereiken van de hele mensheid om niet langer ideen van afgescheidenheid te koesteren, maar te komen tot het zicht van n. Deze intentie is een bodhisattva sentiment, vrij van verwachtingen en diep verankerd in de twijfelloze realisatie van God's perfectie.
Ik vind dat mooi en doe maar al te graag een oproep aan een ieder om te leven als een baken van licht in ons aller wonderschone wereld.



*Sacha Lineage: de traditie waar Prajnaparamita middels haar Guru ShantiMayi diep mee verbonden is.
*Jnani: de ontwaakte, verwijzend naar de weg van het onderscheidend vermogen: wat is waar, wat is niet waar.
*Bhakta: de ontwaakte, verwijzend naar de weg van het hart: liefde en overgave.
Website : http://www.prajnaparamita.nl
   
Druk op deze button om een reactie op dit artikel te geven.
Reactie(s)
 
 
     
   
 

BookmarkMaak StartpaginaContactGastenboekAdverterenDisclaimer


 
© 2003 - 2007: Powered by: A-Tzi

     
 
    Inloggen
  · Link aanmelden
  · Link aanmelden uitgebreid
  · Advertentie plaatsen
  · Artikel plaatsen
  · Nieuwsbrief
  · Nieuwsbrief Xtra
 
  · BannerExchange
  · BannerPartners
  · Gastenboek
  · Kaartje sturen
  · Spirituele Promotie & Diensten
  Kijk hier voor de mogelijkheden voor spirituele promotie activiteiten
   
   
 
   
   
 
  · StartKunst
  · A-TZI