Alsof de onherkenbaarheid er nooit geweest was
Een illusie, die het ego vormgaf
En nu verbrokkelde
In het Licht van de Liefde

Een stroom van Liefde borrelde op
Uit de duisternis van de emotie
Maar nu, herkenbaar en stromend
Geeft het extra Glans aan de Lichtheid

Herkenning in de spelonken van de onzekerheid
Een traan die opwelt na zoveel onzekere momenten
En nu terugvloeit in de Liefde
Een traan, die wordt opgenomen door een andere traan

En uitmond in een zee van verlangen
Koesterend in het Hemelse Rijk van het Hier en Nu
En daarmee nieuwe Poorten opent
In de herkenbaarheid van het Licht en een wederzijdse Liefde

Orfilan